De tot stand koming van “Ode aan de Engelen” heeft te maken met persoonlijke gebeurtenissen in mijn leven. Op dat moment had ik een sterke behoefte om van het kleine beeldje dat in mijn huis op tafel stond, een groter beeld te maken, die mijn gevoelens op een visuele manier zou verbeelden. De uitdrukkingen, houding en lijnenspel van het beeldje raakte me zó, dat ik aan de slag ben gegaan. Het maakproces van dit beeld heeft me veel gegeven. De weerstand die ik soms onder vond, waren momenten van bezinning en ze hielpen me dingen beter te begrijpen. Ook de technische aspecten waren een uitdaging en ik kon er soms niet van los komen. Voor mij persoonlijk is het beeld een ode aan de Engelen, omdat ik geloof in hun aanwezigheid. Het beeld vertoont tederheid in haar houding, ze is teruggetrokken en kwetsbaar zoals het leven kan zijn. Het beeld vertoont echter ook een andere kant. Haar blik is bijna gewetenloos, krachtig, ze heeft duivelse oren, en grote handen. Haar alertheid en bedachtzaamheid komen ook tot uiting. Ze is een vrouw maar tegelijkertijd ook een man, maar geen mens.
